نوس (Nous)

اینهمه دیوونه داری

خب یکیشم من!

یعنی توو قلبت یه لحظم

جا نمیشم من؟!

من نمیرم واسه تو

پس واسه کی مُردم؟

من که با اسمت دلِ

یه عالمو بُردم!

من، دلی دوسِت دارم به خدا

خیلی دوست دارم به خدا

از این علاقه‌ی قلبی

هیچی کم نشدا !

من، بگم حرفامو جز تو به کی؟

همه‌ی زندگیم خودتی!

منی که از توو خاک تو

میرسم به خدا

قصه‌ی مهرِ تو اونجور که بخوای دل بِکَنی نیست

حسِ قلبم به تو انقدره که نابودشدنی نیست

بایدم نفس کشید توو آسمونِ پُرستارَت

ریشه‌های این دیوونه، جون بگیره زیرِ سایَت

فرق تو با همه جاهای توو دنیا واسم اینه

اینکه آغوش تو بی‌خطرترین جای زمینه

پای تو که در میون باشه من این جونو میذارم

من که بالاتر از این زندگی چیزی رو ندارم

من، دلی دوست دارم به خدا

خیلی دوست دارم به خدا

از این علاقه‌ی قلبی

هیچی کم نشدا

من، بگم حرفامو جز تو به کی

همه‌ی زندگیم خودتی

منی که از توو خاک تو

میرسم به خدا

علیرضا طلیسچی

تو با قلبِ ویرانه‌ی من چه کردی

ببین عشقِ دیوانه‌ی من چه کردی

در ابریشمِ عادت آسوده بودم

تو با حالِ پروانه‌ی من چه کردی

ننوشیده از جامِ چشمِ تو مستم

خمار است میخانه‌ی من چه کردی

مگر لایقِ تکیه‌دادن نبودم؟

تو با حسرتِ شانه‌ی من چه کردی

مرا خسته کردی و خود خسته رفتی

سفرکرده! با خانه‌ی من چه کردی

جهانِ من از گریه، خیسِ باران

تو با سقفِ کاشانه‌ی من چه کردی

زنده‌یاد دکتر افشین یداللهی

توو چشمات سواله

یه عالم سواله

نگاهت پر از

آرزوهای کاله

می‌دونم توو ذهنت

چیا میگذره

می‌بینی تو امّا

کی عاشقتره

می‌مونم کنارت

درست مثل سایه‌ات

از امروز تا هرروز

تا اون بی‌نهایت

نمی‌گیره هیچکس

جای خاکِ پات و

نمی‌میره این عشق

قسم می‌خورم

تا روزی که قلبم

هنوز میزنه

تا وقتی که جونی

توی این تنه

توو روزای خوب

توو روزای بد

همیشه باهاتم

قسم می‌خورم

همیشه باهاتم

قسم می‌خورم

توی لحظه‌هاتم

قسم می‌خورم

به بارونِ نم نم

به دریا به کوه

به این آفرینش

به کشتیِ نوح

به ماه و ستاره

به هفت آسمون

به عشقم به عشقی

تا مرز جنون

به لحظه‌ی دیدار

قسم می‌خورم

دوباره با تکرار

قسم می‌خورم

به عهدی که بستیم

قسم می‌خورم

به هستم به هستیم

قسم می‌خورم

تا روزی که قلبم

هنوز میزنه

تا وقتی که جونی

توی این تنه

توو روزای خوب

توو روزای بد

همیشه باهاتم

قسم می‌خورم

همیشه باهاتم

قسم می‌خورم

توی لحظه‌هاتم

قسم می‌خورم

رامین زمانی

تو رو از دور دلم دید اما

نمیدونست چه سرابی دیده

منِ دیوونه چه میدونستم

زندگی برام چه خوابی دیده

نمیدونی نمیدونی ای عشق

کسی که جوونیشو ریخته به پات

واسه اینکه تو رو از دست نده

چه عذابی چه عذابی دیده

آه ای دلِ مغموم

آروم باش آروم

هی حالِ نامعلوم

آروم باش آروم

نیستی اما هنوزم کنارمی

نیستی اما هنوزم اینجایی

روزی صد هزار دفعه میمیرم

اگه احساس کنم تنهایی

هرکجا رفتی و هرجا موندی

منو بی خبر نذار از حالت

اگه تنها شدی و دلت گرفت

خبرم کن که بیام دنبالت

آه ای دل مغموم

آروم باش آروم

هی حال نامعلوم

آروم باش آروم

حسین صفا

سختی‌های زندگی رو نمیشه آسون گرفت
با حلب‌پاره نمیشه سقفی توو بارون گرفت

نون بیار کباب ببر اسم یه بازی بود فقط
توو صفِ شلوغِ فقر حتی نمیشه نون گرفت

این روزا از رو نداری عاشق و معشوق میشن
من یه لیلی میشناسم مهرشو از مجنون گرفت

دختر گُلفروش از بس که گُلاشو نفروخت
کاسه‌ی گدایی رو به سمت این و اون گرفت

مردی که گلیمشو از توی آب در نیاورد
یه اتاق بی‌اجاره گوشه‌ی زندون گرفت

هیچکسی زیر پرش گله رو به چرا نبرد
نی شکست و رنگ زوزه صدای چوپون گرفت

این روزا از رو نداری عاشق و معشوق میشن
من یه لیلی میشناسم مهرشو از مجنون گرفت

دختر گلفروش از بس که گلاشو نفروخت
کاسه‌ی گدایی رو به سمت این و اون گرفت

افشین مقدم

به خدا، زوده
زوده که بگی دیگه حرفی نمی‌مونه
به خدا، زوده
زوده واسه مردنِ این دل دیوونه
به خدا، خیلی زوده!

به خدا، سخته
سخته که بخوام بمونم بی‌تو توو دنیا
به خدا، سخته
سخته که بگی نبوده چیزی بین ما
به خدا، خیلی سخته

دلتو راحت، واسه همیشه، نگو بریدی ساده
اونی که اینجاست، دلشو راحت، به تو داده

بگو یه خوابه، بگو می‌مونی، نرو میترسم بی‌تو
می‌میره آخه، دلِ شکسته‌ام، تا بری تو

به خدا، دیره
میبینی به تو آخه اینجوری وابستم
به خدا، ظلمه
میدونی که قلبتو هیچ‌موقع نشکستم
به خدا، خیلی دیره …

به خدا، بی‌تو
این خونه واسم مثل زندونِ تنهایی
به خدا، تنهام
این خوابه بگو نمیری بگو اینجایی
به خدا، خیلی تنهام

مهرزاد امیرخانی

دیگه دارم به خودم شک میکنم

آخه حرفامو نمیفهمه کسی

من که دستِ دلمو رو میکنم

چرا دنیامو نمیفهمه کسی

دل من مونده رو دستم دلی که

همه‌ی دار و ندار آدمه

کاش یکی از ته دل به من بگه

عاشق این دل صاف و ساده‌مه

آخه من چیز زیادی نمیخوام

یه نوازش یه نگاه مهربون

یکی که خودش باشه تا بتونیم

واسه همدیگه بمونیم هردومون

دیگه دارم به خودم شک میکنم

آخه حرفامو نمیفهمه کسی

من که دست دلمو رو میکنم

چرا دنیامو نمیفهمه کسی

زنده‌یاد دکتر افشین یداللهی

چشم من، پی تو گشته حیران

از همه، به غیر تو گریزان

چشم تو، شبِ ستاره‌باران

آسمان، شده خلاصه در آن

من از تمام دنیا

شبی بریدم

تو را که دیدم

میان چشم مستت

چه‌ها ندیدم

تو را که دیدم

غم تو را همان شب

که دل سپردم

به جان خریدم

قسم به جان تو من

به جان رسیدم

تو را که دیدم

فرهادم، که بردم از دل غم را

شیرینی، ولی نمی‌زنی دلم را

آرامش، کنار تو معنا شد

دنیایم، کنار تو زیبا شد

دکتر صابر قدیمی

موهاتو مش کردی که پاییزو بیاری

توو خونه‌‌ای که چارفصلش برف داره

چن‌ساله درگیرِ زمستون و سکوته

گوشاتو وا کن خونه با ما حرف داره

این خونه هم دلتنگِ روزای گذشته‌س

روزایی که ما زیر سقفش شاد بودیم

دیشب شنیدم پنجره بی‌پرده می‌گفت

ما زخمیِ بی‌رحمیای باد بودیم

دیوونگی کردیم و اسمش زندگی شد

این زندگی‌کردن تهش دیوونگی شد

هر روز درگیرِ یه درد تازه بودیم

خیلی کارا کردیم نفهمیدیم چی شد

سرتاسرِ خونه پر از تار عنکبوته

جایی واسه پروانگی‌کردن نداریم

شمعا رو روشن کن هوا خیلی گرفته‌س

ما دیگه نای زندگی کردن نداریم

ما خونه‌ی دلبازمونو تنگ کردیم

توو این هوای مرده از هم سِل گرفتیم

تنهاییامونو نوشتیم پای تقدیر

آخر درِ این عشقو با هم گِل گرفتیم

دیوونگی کردیم و اسمش زندگی شد

این زندگی‌کردن تهش دیوونگی شد

هر روز درگیر یه درد تازه بودیم

خیلی کارا کردیم نفهمیدیم چی شد

سام تحصیلداری

هرگز نخواستم که تو رو

با کسی قسمت بکنم

یا از تو حتی با خودم

یه لحظه صحبت بکنم

هرگز نخواستم که به

داشتن تو عادت بکنم

بگم فقط مال منی

به تو جسارت بکنم

اینقد ظریفی که با

یک نگاه هرزه میشکنی

اما توو خلوت خودم

تنها فقط مال منی

ترسم اینه که رو تنت

جای نگاهم بمونه

یا روی تیشه‌ی چشات

غبار آهم بمونه

تو پاک و ساده مثل خواب

حتی با بوسه میشکنی

شکل همه آرزوهام

تجسم خواب منی

حتی با اینکه هیچکس

مثل من عاشق تو نیست

پیش تو آینه‌ی چشام

حقیره لایق تو نیست

اردلان سرفراز

میبینم صورتمو توو آینه

با لبی خسته میپرسم از خودم

این غریبه کیه از من چی میخواد

اون به من یا من به اون خیره شدم

باورم نمیشه هر چی میبینم

چشامو یه لحظه رو هم میذارم

به خودم میگم که این صورتکه

میتونم از صورتم بَرِش دارم

میکشم دستمو روی صورتم

هر چی باید بدونم دستم میگه

منو توی آینه نشون میده

میگه این تویی نه هیچ کس دیگه

جای پاهای تموم قصه‌ها

رنگ غربت توو تموم لحظه‌ها

مونده روی صورتت تا بدونی

حالا امروز چی ازت مونده به جا

آینه میگه تو همونی که یه روز

میخواستی خورشیدو با دست بگیری

ولی امروز شهر شب خونه‌ت شده

داری بی‌‌صدا توو قلبت میمیری

میشکنم آینه رو تا دوباره

نخواد از گذشته‌‌ها حرف بزنه

آینه میشکنه هزار تيکه میشه

اما باز توو هر تيکه‌ش عکس منه

عکسا با دهن‌‌کجی بهم میگن

چشم امیدو ببر از آسمون

روزا با هم دیگه فرقی ندارن

بوی کهنگی میدن تمومشون

اردلان سرفراز

من دیگه خسته شدم بس که چشمام بارونیه
پس دلم تا کی فضای غصه رو مهمونیه

من دیگه بسه برام تحمل این همه غم
بسه جنگ بی‌ثمر برای هر زیاد و کم

وقتی فایده‌ای نداره غصه‌خوردن واسه چی
واسه عشقای تووخالی ساده‌مردن واسه چی

نمیخوام چوب حراجی رو به قلبم بزنم
نمیخوام گناه بی‌عشقی بیفته گردنم

نمیخوام در به درِ پیچ و خمِ این جاده شم
واسه آتیشِ همه، یه هیزمِ آماده شم

یا یه موجودِ کم و خالیِ پُراِفاده شم
وایسا دنیا وایسا دنیا من میخوام پیاده شم

همه حرف خوب میزنن اما کی خوبه این وسط
بد و خوبش به شما، ما که رسیدیم ته خط

قربونت برم خدا چقدر غریبی رو زمین
آره دنیا ما نخواستیم دلو با خودت نبین

نمیخوام دربه در پیچ و خم این جاده شم
واسه آتیش همه یه هیزم آماده شم

یا یه موجود کم و خالی پرافاده شم
وایسا دنیا وایسا دنیا من میخوام پیاده شم

این همه چرخیدی و چرخوندی آخرش چی شد
اون بلیط شانس دائم بگو قسمت کى شد

همه درویش همه عارف جای عاشق پس کجاست
این همه طلسم و ورد جای خوش دعا کجاست

نمیخوام دربه در پیچ و خم این جاده شم
واسه آتیش همه یه هیزم آماده شم

یا یه موجود کم و خالی پرافاده شم
وایسا دنیا وایسا دنیا من میخوام پیاده شم

رضا صادقی

پس از آن غروبِ رفتن

اولین طلوعِ من باش

من رسیدم رو به آخر

تو بیا شروع من باش

شبو از قصه جدا کن

چکه کن رو باور من

خط بکش رو جای پایِ

گریه‌های آخرِ من

اسمتو ببخش به لب‌هام

بی‌تو خالیه نفس‌هام

قد بکش رو باور من

زیرِ سایه‌بونِ دس‌هام

خوابِ سبزِ رازقی باش

عاشقِ همیشگی باش

خسته‌ام از تلخیِ شب

تو طلوعِ زندگی باش

من پر از حرفِ سکوتم

خالی‌ام! رو به سقوطم

بی‌تو آبیِ عشقت

تشنه‌ام، کویر لوتم

نمی‌خوام آشفته باشم

آرزوی خفته باشم

تو نذار آخر قصه

حرفمو نگفته باشم

ترانه مکرم

از ما و من حذر کن

در خویشتن سفر کن

مانند جویباری

بر قلبِ کوهساری

باید رسیده باشی

«من» را ندیده باشی

از خود مکن کناره

از خود مکن کناره

وقتی شدی روانه

بر قلب بیکرانه

باید که راه باشی

هر سو پناه باشی

باید که مرد گردی

پیوسته درد گردی

العاقل و اشاره!

العاقل و اشاره!

در رفتن و رسیدن

هنگام خوشه‌چیدن

باید شکوه باشی

همدرد کوه باشی

باید که رود باشی

نبضِ سرود باشی

این است راه چاره

این است راه چاره

وقتی که می‌توانی

ناگفته را بخوانی

خورشید را بچینی

نادیده را ببینی

در خویشتن بمیری

تا عرش پر بگیری

دیگر چرا نظاره

دیگر چرا نظاره

دیگر چرا نظاره

دکتر غلامحسین عمرانی

میون یه دشت لخت

زیر خورشید کویر

مونده یه مرداب پیر

توی دست خاک اسیر

منم اون مرداب پیر

ازهمه دنیا جدام

داغ خورشید رو تنم

زنجیر زمین به پام

من همونم که یه روز

می‌خواستم دریا بشم

می‌خواستم بزرگترین

دریای دنیا بشم

آرزو داشتم برم

تا به دریا برسم

شبو آتیش بزنم

تا به فردا برسم

اولش چشمه بودم

زیر آسمون پیر

اما از بخت سیاه

راهم افتاد به کویر

چشم من اونجا بود

پشت اون کوه بلند

اما دست سرنوشت

سر رام یه چاله کند

توی چاله افتادم

خاک منو زندونی کرد

آسمونم نبارید و

اونم سرگرونی کرد

حالا یه مرداب شدم

یه اسیر نیمه‌جون

یه طرف میرم توو خاک

یه طرف به آسمون

خورشید ازاون بالاها

زمینم ازاین پائین

هی بخارم میکنن

زندگیم شده همین

با چشام مردنمو

دارم اینجا می‌بینم

سرنوشتم همینه

من اسیر زمینم

هیچی باقی نیست ازم

قطره‌های آخره

خاک تشنه هم اینم

داره همراش میبره

خشک میشم تموم میشم

فردا که خورشید میاد

شن جامو پر میکنه

که میاره دست باد

اردلان سرفراز

ما بی‌تفاوت زندگی کردیم

این زندگی‌کردن خودش جنگه

ما کوه بودیم رو به روی هم

خاطرمون از هم یه مشت سنگه

از اون همه احساس بین ما

حسی به جز عادت نمیمونه

ما داغ بودیم و نفهمیدیم

چیزی از این حالت نمیمونه

توو این اتاق تنگ و دلگیرم

تا باقیِ عمرم یجور سر شه

من از خودم فاصله میگیرم

دیوار هی نزدیکتر میشه

میخندم و دردامو میشمارم

تلخه ولی شاید دلم وا شه

وقتی برای غصه‌هام جا نیست

دیوارو هل میدم غمام جا شه

وقتی برای غصه‌هام جا نیست

دیوارو هل میدم غمام جا شه

دیوارو هل میدم غمام جا شه

از بس که احوالم پریشونه

دیوار با من هم‌زبون میشه

اما سر هر چیزِ بی‌مورد

باهم دوباره حرفمون میشه

وقتی یه آدم پای احساسش

هر چیزیو که داره میبازه

تنهایی از اون آدمِ عاشق

یک کوه بی‌احساس میسازه

ما کوه بودیم رو به روی هم

خاطرمون از هم یه مشت سنگه

ما بی‌تفاوت زندگی کردیم

این زندگی کردن خودش جنگه

محسن یگانه

وقتی چشات بارونیه

ستاره ویرونه میشه

انگار تموم آسمون

دریای وارونه میشه

بغض تو وقتی میشکنه

آیْنه‌ی آه تو میشم

لکنت قلبمو ببین

مات نگاه تو میشم

تو گریه میکنی و من

توو اشک تو شعله‌ورم

سرت رو شونه‌ی منه

اما خودم در به درم

تو گریه میکنی و من

ترانه می‌کنم تو رو

برای گریه کردنم

بهانه می‌کنم تو رو

گریه‌ی تو برای شب

اولِ روسیاهیه

وقتی که میبینه چشات

آخرِ بی‌گناهیه

تا ته قصه خوبِ من!

چیزی نمونده کم نیار!

به ابروی خستگیات

با اینکه سخته خم نیار!

وقتی چشات بارونیه

ستاره ویرونه میشه

انگار تموم آسمون

دریای وارونه میشه

بغض تو وقتی میشکنه

آینه‌ی آه تو میشم

لکنت قلبمو ببین

مات نگاه تو میشم

زنده‌یاد دکتر افشین یداللهی

چن وقته که از دست من رفتی

چن وقته اوضام درب و داغونه

اسمم یه چیزِ دیگه بود اما

دکتر صدام میزنه دیوونه!

زل می‌زنم به آینه با بغض

بعد از تو حتی از خودم دورم

جز ابری که بی‌وقفه می‌باره

چی مونده از چشمای مغرورم؟

دنیا بدون تو برای من

یه پنجره‌س که رو به دیواره

لبخندمو رو صورتم دارم

کی از دلِ تنگم خبر داره؟

تو نیستی و با خاطرات تو

با هر چی از تو مونده درگیرم

من یادگاری پس نمی‌فرستم

من یادگاری پس نمی‌گیرم!

دنیا بدون تو برای من

محدوده به اندازه‌ی تختم

از اینکه دل کندی نمی‌ترسم

بعد از تو مردِ روزای سختم!

بعد از تو موندم و هیچکس،

از حال من چیزی نمی‌پرسه

خیلی مهم نیس که پیشم نیستی

قرصام اگه باشن دلم قُرصه!

اینجور اگه پیش بره می‌میرم

باید بیفته از سرم عشقت

دل‌تنگیمو به تخت می‌بندم

شاید بیفته از سرم عشقت

وقتی دلم میگیره چشمامو،

می‌بندم و یاد تو می‌افتم

تو باید این حرف رو می‌شنیدی

من باید این حرفا رو می‌گفتم

از رویاهام دس برنمی‌دارم

این تنهایی خیلی برام زوده

با اینکه سخته باورش اما

انگار حق با دکترم بوده!

مهدی ایوبی

تو آن غمی که خون چکیده در جامت

جهنمی میانِ قلبِ آرامت

مرا مبر به سرزمینِ بدنامت

به گوشه‌ی سکوتِ بی‌سرانجامت

تو آن غمی که خنده بر لبت داری

به صورتت نقابِ معرفت داری

به جز بغض بگو چه در دلت داری

بی‌عشق چگونه امنیت داری

ای بی‌خبر از حال من

خون می‌چکد از بال من

به قلب خود بدهکارم

چه حال ناخوشی دارم

آه ای دلِ دلگیرِ من

ای آهِ دامنگیرِ من

مرا بگیر از تکرار

به عاشقانه‌ها بسپار

دیدم فرشته‌ی عذابم را

جوابِ انتخابم را

جنون گرفته خوابم را

دیدم میان شعله رقصیدم

میان گریه خندیدم

ولی تو را نبخشیدم

دکتر حسین غیاثی

خانه‌ای ویرانم

بدنی بی‌جانم

لامکانم بی‌تو

روحِ سرگردانم

یک خزان بی‌باران

خلسه‌ای بی‌پایان

دورِ خود می‌گردم

بی سر و بی سامان

سرنوشتم بی‌تو

بی‌قراری باشد

حمله‌ات بر قلبم

انتحاری باشد

تو چه کردی با من

که طلسمم در تو؟

خشت اول عشق است

خانه‌ی آخر تو

آتشی در من هست

که به پا خواهم کرد

من برای این عشق

کودتا خواهم کرد

چرا نمی‌رسد صدا صدای من به تو؟

غریبِ آشنا! من از تمام شهر ببین بریده‌ام

نفس نفس تو را نفس کشیده‌ام

هادی زینتی